top of page
Zoeken
  • Foto van schrijverHulp Irak

Een les in barmhartigheid...

Bijgewerkt op: 21 nov. 2023

Sinds 2014 voeren we in Irak werken van barmhartigheid uit. Tijdens de laatste reis -

een jongerenreis die georganiseerd is door Stichting Hulp Vervolgde Christeren waarbij één van onze werkgroepsleden als groepsleider is meegeweest - leerden we een belangrijke les over het doen van barmhartigheid.


Vol verwachting en met goede moed vertrokken we met een groep van 26 jongeren

en 3 reisleiders naar Irak voor een jongerenconferentie en om vluchtelingen te

bezoeken. Hoe zou het gaan? Hoe zouden de deelnemers, die elkaar soms niet of

nauwelijks kenden, reageren op soms emotionele omstandigheden? Hoe zou het

onderling gaan? We waren aangenaam verrast en voelden ons gezegend toen we

terug keken op een week waarin veel harmonie te zien en te voelen was!


Gedurende 3 dagen organiseerden we samen met de deelnemers een

jongerenconferentie. Iedereen droeg zijn of haar steentje bij. Of het nu ging om het

organiseren van een spel, het leiden van gesprekken of het houden van meditatieve

momenten. De meeste bezoekers van de jongerenconferentie waren

rooms-katholieke jongeren uit Irak die zelden of nooit de Bijbel lazen. Je zou ze

"cultuurchristenen" kunnen noemen. Het thema was "kan jij God ontmoeten?" De

meditatieve momenten (we hadden er 10 in 3 dagen!) richtten zich voornamelijk op

de noodzaak van bekering. Tussendoor waren er groepsgesprekken en

ontspannende activiteiten zoals stoelendans en bingo.


Jongeren in gesprek over “kun jij God ontmoeten".


Het was opmerkelijk om te zien dat de jongeren geboeid bleven tijdens de

meditatieve momenten (of waren het preken?). Het was verheugend om te

constateren dat veel Irakese jongeren na de laatste preek van dominee Johanna

Marten aangaven een leven met de Heere te willen. In de weken na de conferentie

ontvingen we filmpjes van Irakese jongeren die kinderen het versje "Lees je Bijbel, bid

elke dag" in het Arabisch aanleren.


Elke dag op de terugweg naar het hotel bespraken we in de bus in kleine groepjes

wat er die dag was gebeurd en deden we Bijbelstudie. Het waren mooie momenten

met mooie gesprekken. En er werd veel gezongen in die bus.


Op zondag bezochten we een lokale kerkelijke gemeente. De voorganger vroeg of

een van ons de preek wilde houden. Het werd een samenvatting van een leespreek

van Ds. Rietdijk over de wonderbare spijziging. Deze preek was een paar weken voor

de reis in onze kerkelijke gemeente gelezen. Het was een zeer toepasselijke preek

gezien de moeilijke omstandigheden waarin deze kerk en de voorganger in Duhok

moeten werken.

Kerkdienst in Duhok


Na afloop gaf de voorganger aan dat hij erg bemoedigd is door deze

preek en dat het hem zegen brengt in zijn werk. Hij bidt dat hij steeds opnieuw naar

de Heere Jezus mag gaan om meer brood te ontvangen om uit te delen. Hij hoeft het

brood niet zelf te breken en te vermenigvuldigen, dat doet de Heere voor hem. Het is

bijzonder hoe een dertig jaar oude derdehands preek tot zegen kan zijn.


In de tweede helft van de week bezochten we twee vluchtelingenkampen. Het eerste

was een kamp voor Yezidi's. Daar deelden we tassen met speelgoed uit aan kinderen

en kleding aan gezinnen. Het was indrukwekkend om te zien hoe tientallen kinderen

keurig in twee rijen keken en luisterden naar een voorstelling over de "Verloren zoon"

of de "Barmhartige Vader". Dit stond in schril contrast met dezelfde activiteit in een

kamp met families die verdacht worden van banden met ISIS. In dit kamp, een soort

open gevangenis, heerste meer chaos. De voorstelling werd helaas verstoord door

ongeduldige kinderen.


Uitdelen van tasjes “ de verloren zoon” of “ de barmhartige Vader”


Ook het uitdelen van de spullen verliep anders dan in het vorige kamp. Een deel van de ontvangers keek ons niet aan en er was duidelijk minachting en haat jegens westerlingen/christenen merkbaar. Zelfs kinderen van 5 jaar wensten ons naar de hel (toch wel een nadeel om vier tolken te hebben). Even bekroop ons het gevoel van twijfel: "doen we al die moeite in Nederland voor deze mensen?" Totdat het besef kwam dat we geroepen worden om barmhartigheid te doen.


De kleding vanuit De Zande nu in moslim kamp Hassan Shami; met gehaakte dekens.


Goed doen zonder te hopen op schouderklopjes of dankbaarheid. We hebben de

opdracht om onze vijanden lief te hebben. En ook deze kinderen en volwassenen

hebben een ziel voor de eeuwigheid. We konden in dit kamp meer dan 2000

kledingpakketten uitdelen, met een Bijbel verstopt tussen de kleding. Wij zaaien, God

zorgt voor de oogst.


Als afsluiting van de reis was er een toeristische dag waarin we Gods schepping in

Irak mochten bewonderen. Het was een bijzondere reis waarin we hebben ervaren

dat de Heere in ons midden was. Soli Deo Gloria, of zoals we vaak zongen, "Glorie

aan God!"

315 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Comentários


bottom of page